امسال دهم دسمبر روز جهانی حقوق بشر، مانند سال های دیگر نوید خوبی برای مردم افغانستان ندارد. ادامه نقض حقوق بشر، خیانت، جنایت پروری، کشتار و بیرحمی کشور را به جهنم سوزان مبدل ساخته است. صد ها هموطن مظلوم ما در کندز، بغلان، فاریاب، هلمند، فراه و ده ها نقاط دیگر در جریان جنگ ها کشته شده اند،‌ حمله بر معترضان جنبش روشنایی در کابل، پل محمود خان،‌ کارته سخی، مسجد باقر العلوم و انتحار و انفجار در کابل و ولایات، اینجا را به قربانگاه انسان های بی گناه تبدیل نموده است. بیکاری و بی کفایتی بیداد می کند، خشونت علیه زنان، اعتیاد و فرار از کشور بیش از هر وقت دیگر افزایش یافته است.

حدود چهار دهه است که مردم بیدفاع ما طمعه جنایتکاران شده، قربانی میدهند. نوکران هفت ثوری روس بیرحمانه هزاران انسان وطندوست را از دم تیغ کشیدند، تنظیم های جهادی با پیروزی شان در ۸ ثور ۱۳۷۱ سر آغاز دوره سیاه دیگری در تاریخ شدند، که به این ترتیب تمام داشته های مادی و معنوی کشور به یغما برده شد. بعد نیز جهالت پیشگان طالبی با پیاده نمودن قوانین قرون وسطایی و استبدادی خود حکومت نمودند. در ۱۵ سال گذشته نیز، نه تنها سلسله جنایت پایان نیافت، بلکه مردم ما اشکال جدید جنایت را تجربه نمودند.

امریکا و متحدین اش با شعار «مبارزه علیه تروریزم»، «حقوق زن» و «دموکراسی» به افغانستان هجوم آورد، اما حامیان تروریزم، ضدزن ترین افراد و گروه‌ها و دشمنان قسم خورده دموکراسی را بر گرده های مردم مسلط ساخت. دستاورد حاکمیت پانزده ساله کرزی و غنی-عبدالله زیر سایه امریکا جز گسترش فقر، ناامنی، به اعتیاد کشانیدن جوانان، افزایش تجاوز به زنان و دختران، فساد و چپاول بی‌سابقه و بلایای فراوان دیگر اجتماعی نبود. تنها «برادران طالب» و یا «مخالفان سیاسی» نیستند که هر روز طبق هدایت حامیان خارجی شان جوی خون را در گوشه و کنار افغانستان جاری می‌سازند، بلکه نیروهای امریکایی و ناتو درین دوره ده هاهزار طفل، جوان، زن و مرد افغان را در نتیجه بمباردمان کور شان به خاک و خون کشانیده اند. متأسفانه مدعیان پروژوی «عدالت انتقالی» کوچکترین صدای اعتراض خود را در مقابل این همه جنایت انجام یافته توسط نیروهای امریکایی و ناتو بلند نکرده اند. امریکا که خود عامل بخشی از جنایت جنگی در افغانستان است، هرگز در پی آن نخواهد بود تا زمینه را برای محاکمه جنایتکاران دیگر فراهم نماید. چون این نیرو ها به خوبی میتوانند منافع آنان را تامین نموده و بخشی از سرمایه های امریکا در افغانستان را تشکیل میدهند.

پروژه سازی داعش در کشور و پیوستن حزب اسلامی راکتیار به شرکت سهامی ع و غ برنامه های جدید بی ثبات سازی افغانستان است که بوسیله وحشی ترین دشمنان صلح و عدالت عملی می گردد. امیدی صلح از کسانیکه تا دیروز با راکت های کور شان هزاران خانه را ویران کرده و یا با انفجار و انتحار شان فاجعه آفریدند، جز خود فریبی و خاک بر چشم مردم زدن چیزی دیگری نمی تواند باشد. امتیاز دادن به این جنایتکاران و سهیم ساختن شان در قدرت همچون برادران دیگر شان، پست ترین خیانت نسبت به خون قربانیان بوده که هرگز مردم و تاریخ آنرا نخواهد بخشید. این موجودات بجای حضور تهوع آور شان در رسانه ها باید پشت میله های زندان می پوسیدند.

اکنون سه سال از انتشار «لیست مرگ» می گذرد، درین مدت نه تنها نهاد های سرکاری به داد قربانیان نرسیدند، بلکه با بی توجهی به این موضوع روی خون هزاران هموطن شهید ما پا گذاشتند. حتی درین مدت عاملان این قتل عام ها در بلند ترین پست های حکومتی گماشته شدند ولی صدای اعتراض یکی ازین نهاد های نمایشی بلند نگردید تا در کنار خانواده های قربانیان ایستاده و دادخواهی نمایند.

پس با اتکا به ناقضان حقوق بشر که خود مسبب این همه بدبختی شده اند، نمیتوان روی صلح، عدالت و بهروزی را دید. نهاد های مدعی عدالت، شخصیت‌های مستقل و دموکرات، خانواده‌های قربانیان و تمام مردم دست به دست هم داده و در یک بسیج عمومی خواست محاکمه جنایتکاران را عملی سازیم. اگر خود متحد شده صدایمان را بلند نکنیم باید روزهای فاجعه‌بارتر و خونین را در انتظار داشته باشیم.

با آنکه «انجمن اجتماعی دادخواهان افغان» در هر حرکت و برنامه انجمن، خواست های مشخص خود را ابراز داشته است، اینک نیز بار دیگر آنرا تکرار می‌کنیم:

1- ما خواهان برکناری فوری تمامی جنایتکاران دوران حاکمیت وطنفروشان خلق و پرچم، خرمستی های تنظیم‌ها، امارت وحشت قرون وسطایی طالبان و دوران بعد از آن تا امروز، از وظایف دولتی شان هستیم.

2- ما خواهان محاکمه تمامی متهمان به جنایت و خیانت چهل سال اخیر در یک محکمه باصلاحیت و بیطرف ملی و بین‌المللی می‌باشیم.

3- ما خواهان قطع فوری کشتار مردم غیرنظامی به وسیله نیروهای امریکایی و ناتو هستیم و باید جنایات جنگی این نیروها به دادگاه‌های جهانی کشانیده شود. دادن هرگونه مصونیت قضایی به آنان را خیانت به خون مردم خود می‌شماریم.

4- ما خواهان کشف تمامی گورهای دسته‌جمعی کشف ناشده و بررسی جدی گورهای دسته‌جمعی کشفشده در هر دوره‌ای از جنایت می‌باشیم.

5- ما نامگذاری اماکن و جادهها به نام جنایتکاران را شدیداً محکوم میکنیم و آن را توهین و بیحرمتی به خون شهیدان معصوم خود می‌دانیم.

6- ما تقاضا داریم تا بنای یادبودی به نام ناپدیدشدگان گمنام اعمار گردد و محلهای به نام «مزار شهدا» مختص گردد تا اجساد گورهای دسته‌جمعی با اعزاز و اکرام در آن دفن گردند.

7- ما از تمامی وطنداران خویش در سرتاسر افغانستان که برادران و خواهران، اقارب و عزیزان وجگرگوشههای خود را طی بیش از چهل سال اخیر از دست داده اند تقاضا مینماییم تا با ما تماس گیرند و چگونگی شهادت و ناپدید شدن آنان را با ما در میان گذاشته در تلاشهای ما به خاطر محاکمه عاملان این فجایع سهیم گردند.

8- متحد شویم تا صدای ما رسا تر و نافذتر گردد!

انجمن اجتماعی دادخواهان افغان
۲۰قوس ۱۳۹۵(۱۰ دسمبر ۲۰۱۶)
  • صادق یاری.jpg
  • Template.jpg
  • شهید ساحل.jpg
  • اجمل.jpg
  • شهید محمد نبی سفید چهره.jpg
  • داکتران.jpg
  • یمین.jpg
  • setayes_killed_in_iran.jpg2.jpg
  • شهید احسان الله.jpg
  • شهید عبدالستار کلکانی  1.jpg
  • afghan_kids_killed_by_usa_in_kunar_7_april_2013.jpg
  • selaman.jpg
  • داوود سرمد.jpg
  • 7.jpg
  • 13.jpg
  • 12.jpg
  • 14.jpg
  • قابله.jpg
  • شهید راضیه وزارت دفاع jpg.jpg
Send Image