به تاریخ ۲۰ میزان ۱۳۹۵ حوالی ساعت ۷:۳۰ شام سه شنبه حمله بالای زیارت کارته سخی صورت گرفت که به گفته شاهدان عینی در این رویداد ۱۸ تن کشته و ۵۰ تن زخمی شده اند.

گزارشگر انجمن اجتماعی دادخواهان افغان به دیدار فامیل و بازماندگان شهدا رفته و با آنان صحبت نموده است.

سید عوض پدر شهید سید دلاور حسینی در مورد پسر خود چنین گفت:

«دلاور پسرم ۲۵ سال عمر داشت، کلانترین فرزندم بود. تا صنف هشت مکتب درس خوانده بود و در کماندو برای سه سال تمرین و کار کرد. بعد از ترک کماندو در یک کلپ ورزشی استاد کیک بوکس بود. وقتی بالای زیارت حمله شد، او دور تر از زیارت برای مردم آب و شیر توزیع می کرد. با شنیدن صدای مرمی با پای برهنه به طرف زیارت دوید و میگفت که بالای مردم بیگناه حمله شده است. زمانیکه به زیارت نزدیک می شود، هر چه به نیروه های امنتی می گوید که تفنگ تان را بدهید من مردم را کمک کنم و یا بیاید که مردم را کمک کنیم. اما همه آنان فرار کردند و پسرم دست خالی به داخل زیارت می رود. یکی از حمله کننده ها بالای طفلی تیر اندازی می کند، پسرم صدا کرده که او بی غیرت طفل را نکش! حمله کننده متوجه می شود که کسی طرفش می دود و بالای پسر من هم تیراندازی می کند، سه مرمی به او اصابت کرده جابجا به شهادت می رسد. بر علاوه این که بر مردم تیر اندازی می کردند با انداختن بم دستی هم مردم را به شهادت رساندند.»

در اخیر پدردلاور با چشم های اشک پر ادامه داد:

«افغانستان یک کشور بی سرپوش است، هر که می آید به نام مختلف در حق مردم بیچاره جنایت می کند و دولت هم در چوکی ها بلند نشسته ما مردم را تماشا میکنند.»

به دیدن فامیل شهید رحیمه رفتم و با دختر و برادرش هم صحبت شدم. دختراش (راضیه) برایم گفت:

«مادرم زن ۵۵ ساله بود، چهار خواهر دارد، پدرم سه سال قبل از اثر مریضی که داشت فوت نمود. من و دو خواهر دیگر عروسی شده هستیم، یک خواهر ۱۴ ساله دارم که خوردترین ما می باشد.»

محمد امین برادر شهید رحیمه می گوید:

«وقتی خواهرم شوهرش را از دست داد در میدان وردک زندگی می کرد. به خاطر که پسر و نان آور نداشت مجبور شد تا دختر خود را به پسر برادر شوهر خود بدهد. به آنان گفت که من هم با دختر خوردم زندگی می کنم بعد از چند مدت برادر شوهرش از آنان سرپرستی نکرد من مجبور شدم که کابل بیاورم، بعد از آن روز خواهر و یک خواهر زاده ام با من زندگی می کردند.شام همان روز رفتم به زیارت که حمله صورت گرفت. تمام وجودش پاره پاره شده بود، بسیار خون ریزی نموده بود. بعد از ختم جنگ همه شهدا و زخمی ها را به شفاخانه علی آباد انتقال دادند، ما شهدای خود را از آنجا به خانه آوردیم.»

محمد امین در ادامه حرف های گفت:

«در مدت این ۴۰ سال غیر از این که مردم افغانستان کشته شدند، خانه خود را از دست دادند، وطن ما را به ویرانه تبدیل کردند، بچه های ما را شهید ساختند و هر روز در خانه یک افغان گلیم غم هموار است. دیگر هیچ چیز نمانده که تجربه نکرده باشیم. اما کسانیکه جنایت می کنند، همه شان در قدرت اند. از دست این دولت فاسد کسانی به شهادت رسیدند که یگانه نان آور فامیل شان بودند.»

تصاویر تعدادی از هموطنان ما که درین حادثه المناک به شهادت رسیدند:

انجمن اجتماعی دادخواهان افغان
۱عقرب ۱۳۹۵(۲۲اکتبر ۲۰۱۶)
  • صادق یاری.jpg
  • شهید عبدالستار کلکانی  1.jpg
  • داوود سرمد.jpg
  • selaman.jpg
  • قابله.jpg
  • یمین.jpg
  • شهید راضیه وزارت دفاع jpg.jpg
  • Template.jpg
  • 14.jpg
  • داکتران.jpg
  • شهید احسان الله.jpg
  • afghan_kids_killed_by_usa_in_kunar_7_april_2013.jpg
  • شهید محمد نبی سفید چهره.jpg
  • شهید ساحل.jpg
  • 13.jpg
  • اجمل.jpg
  • setayes_killed_in_iran.jpg2.jpg
  • 12.jpg
  • 7.jpg
Send Image