جنگ های تنظیمی در کابل و ولایات در کنار نابودی داشته های مادی و معنوی کشور،‌ خانواده های بیشماری را نیز در سوگ نشاند. بازگویی خاطرات آن دوره برای کسانی که عزیزان شان سلاخی شده اند، پر از درد است، بویژه زمانی که پدران و مادران داغدیده، قاتلان فرزندان خود را در پرده های تلویزیون تماشا می کنند که آزادانه زندگی نموده و در بلند ترین چوکی های دولت لمیده اند.

زبیده مادر ۵۵ ساله یکی از آن مادران سوگوار است. او در مورد جنایات سال ۱۳۷۱ چنین بیان می دارد:

«من مادر چهار فرزند هستم، سه پسر و یک دختر دارم. قبل از جنگ های تنظیم ها در نزدیک مسجد عیدگاه زندگی می کردیم، زندگی آرام و فقیرانه داشتیم. با آمدن تنظیم ها زندگی ما خراب شد. در هر قسمت کابل جنگ بود، یک روز بهاری، در نزدیکی خانه ما از طرف بالاحصار کابل که در دست حزب اسلامی گلبدین بود راکت شلیک شده سه نفر شهید شدند؛ برادرم و یک پسرم که هشت سال عمر داشت زخمی شدند، ما زخمی ها را به یک وضعیت بد به شفاخانه وزیر اکبرخان انتقال دادیم.

در جمع کشته شده ها، خواهرزاده ام فیض جان، برادر شوهرم فقیر محمد و نواسه خاله خشویم اجمل بودند.

درین حادثه برادر زخمی ام دچار مشکل روانی شده بود، برعلاوه زخم های که در بدن داشت از این ناحیه نیز رنج می برد، که بعد از چند وقتی او هم فوت کرد. علت مرگش هم همین تکلیف اش بود. حال خانواده اش با مشکلات زیاد اقتصادی رو به رو است و زندگی بخور و نمیر دارد.

پسرم محمد فواد که در آن حادثه زخمی شده بود، بعد از تداوی مکرر هنوز هم از درد و تکالیف جسمی رنج می برد. به مشکل می تواند کار کند و زندگی خود را پیش ببرد.

خواست ما محاکمه تمامی کسانیست که ما را بدبخت کرده و به این وضعیت رسانده اند.»

کابل در جریان جنگ های تنظیمی به روایت تصویر:

انجمن اجتماعی دادخواهان افغان
۲۶جدی ۱۳۹۵( ۱۶جنوری ۲۰۱۶)
  • afghan_kids_killed_by_usa_in_kunar_7_april_2013.jpg
  • شهید راضیه وزارت دفاع jpg.jpg
  • 12.jpg
  • 13.jpg
  • شهید محمد نبی سفید چهره.jpg
  • قابله.jpg
  • Template.jpg
  • صادق یاری.jpg
  • 7.jpg
  • شهید احسان الله.jpg
  • 14.jpg
  • selaman.jpg
  • داوود سرمد.jpg
  • setayes_killed_in_iran.jpg2.jpg
  • اجمل.jpg
  • یمین.jpg
  • شهید ساحل.jpg
  • شهید عبدالستار کلکانی  1.jpg
  • داکتران.jpg
Send Image